ProblemPotrzeby dziecka nie kończą się w dniu 18. urodzin.
Dziecko może przez lata korzystać z diagnozy, terapii, pomocy psychologicznej lub wsparcia psychiatrycznego. Jeżeli źródłem trudności są między innymi FASD (potocznie: FAS), trauma, zaburzenia więzi, ADHD, PTSD albo poważne trudności emocjonalne i relacyjne, sama zmiana wieku nie rozwiązuje problemu.
Potrzebna jest ciągłość: znajomość historii dziecka, zaufanie do specjalisty, możliwość obserwowania zmian i reagowania wtedy, gdy pojawia się kryzys.
Co dzieje się po osiemnastce?
W wielu sytuacjach dotychczasowa pomoc się kończy albo zmienia zasady. Młoda osoba musi ponownie rejestrować się do specjalistów, dostarczać dokumenty i od początku czekać na konsultację, diagnozę lub terapię.
To oznacza zerwanie relacji, którą budowano przez miesiące lub lata. Rodzina zostaje z koniecznością szukania kolejnego miejsca, a młody dorosły ma za sobą zmianę systemu właśnie wtedy, gdy często potrzebuje większego, a nie mniejszego wsparcia.
Nie każdy może czekać.
Czas oczekiwania na specjalistę, w tym terapeutę, może wynosić miesiące, a czasami nawet kilka lat. Dla osoby w kryzysie to nie jest neutralny okres oczekiwania.
W tym czasie może pogorszyć się stan psychiczny, sytuacja w rodzinie, nauka, praca albo bezpieczeństwo mieszkaniowe. Pomoc potrzebna dziś nie zawsze może zostać zastąpiona wizytą, która będzie dostępna dopiero za kilka lat.